 | |
| | | |
| | | Berenloop | | Halve marathon!
| Maanden heb ik er tegenop gezien. Elke training was ik me bewust van dat angstaanjagende vooruitzicht: 4 november 2007 mijn eerste halve marathon, de Berenloop op Terschelling. Een hard hoofd had ik erin, kon ik wel zo ver en zou ik niet pas als iedereen al aan het bier zat binnenstrompelen? Toch maar stug doorgetraind, braaf het schema volgend van Saher Yoesef, mijn kampioen. Een paar keer 18 km gelopen, toen wist ik wel dat het zou moeten kunnen, maar dat strand, dat zou me dan wel gaan opbreken. Tja, ondanks mijn aangeboren blijmoedigheid heb ik op hardloopgebied weinig reden tot vreugde. Het gaat bij mij nu eenmaal nooit gemakkelijk of zomaar lekker, de flow heb ik in de verste verte nog nooit kunnen ontdekken.
Als extra motivatie mezelf een echt hardloopshirtje gegund, een functioneel truitje. Zwart, zo onopvallend mogelijk, vooral niet de indruk wekken dat ik een echte hardloper ben.
In het startvak zo ver mogelijk achterin gaan staan. Dan word ik teminste niet steeds ingehaald, had ik bedacht. Drieduizend lopers voor me. Voordat iedereen over de startlijn is zijn we 10 minuten verder. Gelukkig heb ik een chip aan mijn veter, een championchip zelfs, dat geeft moed.
Verrekte gezellig eigenlijk, al die mensen langs de kant. Wat een hoop positieve energie, ik zou wel een ontzettende hork zijn als ik nu niet zou genieten van het feit dat ik hier toch maar loop, op mijn favoriete eiland, goed voorbereid en met mijn functionele truitje aan.
Mijn vriend en zoon duiken overal op om het zwoegende paard (ik) een klontje te geven. Maar het gaat best! Langzaam maar gestaag.
Oké, ik kom er niet onderuit, ik moet het nu maar toegeven: ik heb ervan genoten. 21 km feest, ik zou haast denken dat ie er was, de flow. In het begin rustig aan gelopen, de rem erop, maar voor ik het wist was ik halverwege, op het strand.
Dan zal nu de man met de hamer wel komen, dacht ik toen ik van het strand afkwam en nog 6 km te gaan had. Maar nee, ik liep nog net zo lekker als de eerste 5 km. Toen maar voorzichtig eens wat mensen in gaan halen en dat blijven doen tot de finish. En hoewel mijn eindtijd een lachertje is en niks voorstelt verkeer ik nog seeds in een overwinningsroes: voor het eerst echt lekker gelopen en dat nog wel op zo’n teringeind!
Pam van Vliet, eerder gepubliceerd in Runner's World
|
| |
| |
|
|
|
| |
|
| |
