|
| | | Kale Koppen | | Een boot vol kale koppen
| Zelf ben ik zo kaal als een biljartbal. Of als een hard gekookt ei. Of als een globe.
Sommige mannen hebben haar. Maar veel zijn het er niet. De man met haar verdwijnt.
Ik heb de stellige indruk dat er steeds meer kale mannen bijkomen. Voor een exponent van de jaren 60 zoals ik is dat merkwaardig. Wij lieten onze haren groeien tot op schouderhoogte. We voerden strijd met onze ouders over het geld van de kapper. Beter langharig dan kortzichtig, was het motto. Het had weinig gescheeld of mijn generatie had het complete kappersgilde om zeep geholpen. Je haren knippen was immers een burgerlijke daad. Was een teken van conformisme. En als we iets niet wilden zijn was het burgerlijk. De Telegraaf was burgerlijk, de TROS, de VARA, een caravan, een auto met trekhaak, een verloving, samenwonen, een kostuum met das, eigenlijk was alles burgerlijk behalve jijzelf.
Vandaag zat ik op de boot naar Vlieland. Een hele moderne, bijna design, met alle gemakken van deze tijd: eten, drinken, internetaansluiting, narrow casting, vliegtuigstoelen, een bar.
Waar ik ook keek, ik zag alleen maar kale koppen. En heel veel met dezelfde bril als ik. Een zwarte met rechte brilstokjes. Nix geen kromming, gewoon recht voor zijn raap op de kale kop. Het was alsof ik in de spiegel keek. Overal dezelfde Karel van de Graaf types, dezelfde RTLverslaggeverskoppen.
Zou Vlieland meer kale koppen aantrekken dan Terschelling of Ameland?
Zou elk eiland de koppen krijgen die het verdient?
Rest nog een vraag: is een kale kop ook een knappe kop?
Henk Tameling 2008-04-28
|
| |
| |
